ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΑΡΞΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ κ. κ. ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΑΡΞΕΙ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΕΤΟΥΣ 2007

 Αγαπητοί εν Χριστώ Αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω περιπόθητα,

Ο των αιώνων ποιητής και Δεσπότης Θεός των όλων, ο υπερούσιος, υπέρχρονος, άναρχος και ατελεύτητος εκ της ατελευτήτου Αυτού τελειότητος οικονομεί και επευλογεί τον φθαρτό άνθρωπο δίδοντας παράταση ζωής, την κατ᾿ έτος χρονική αύξηση, και προσθέτει χρόνια ζωής, όπως και το νέο έτος 2007, από την εις Χριστόν αναγέννηση και αναμόρφωση του κόσμου και του ανθρώπου. Πάντοτε αυτή την πρώτη ημέρα του νέου έτους προβληματιζόμαστε, ανησυχούμε, κάνουμε ένα απολογισμό, αναθεωρούμε τον παρελθόντα χρόνο και προγραμματίζουμε τον μέλλοντα.
Κάθε χρονική περίοδος οδηγεί προς το μέλλον. Οδηγεί προς το τέλος όμως του οροθεσίου της καθορισμένης επίγειας ζωής κάθε ανθρώπου. Και μάλιστα με τη διαβεβαίωση, ότι «όριον έθου, ο ου παρελεύσεται». Παραμένει, λοιπόν ο χρόνος της ζωής μας ένα μυστηριώδες ερώτημα. Ο πιστός άνθρωπος ενδιαφέρεται να μάθει όχι κυρίως τι είναι ο χρόνος -αυτό εξ άλλου το γνωρίζει απ΄τη βίωση του χωροχρόνου-, αλλά κυρίως το πως πρέπει να διάγει αυτό τον πρόσκαιρο χρόνο της εδώ ζωής του. Και σημειώνει η αγία Γραφή·«Ιδού καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού η μέρα σωτηρίας». Και προσθέτει «εξαγοραζόμενοι τον καιρόν, ότι αι ημέραι πονηραί εισίν».
Άρα ο χρόνος είναι δοσμένος από τον Θεο στον άνθρωπο ως αποτέλεσμα της δημιουργίας, αλλά και ευκαιρία σωστής διαχείρισης και αξιοποίησης. Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος διαχειριστής και υπαίτιος σωστής ή μη αξιοποίησης του χρόνου, και μάλιστα, όταν ο ίδιος ο άνθρωπος γεύεται καθημερινά αυτήν την ευεργετική επίδραση του χρόνου ή την καταλυτική, μειωτική και αρνητική του επίδραση.
Εδώ βρίσκεται και η υπεύθυνη στάση του ανθρώπου απέναντι στο χρόνο. Πρέπει δηλαδή ο ίδιος να επιλέξει το πως θα ζήσει τον χρόνο, πως θα τον αξιοποιήσει, πως θ᾿ αρχίσει και πως ανθρωπίνως θα επιθυμούσε να τελειώσει. Μονο, όταν ο ίδιος συνειδητοποιεί πως θα υπερβεί την εμπλοκή στη δεδομένη χαοτική χρονικότητα, πως στη φθαρτότητα, πως στην εφήμερη πραγματικότητα, τότε δεν έχει παρά να αποφασίσει τον καιρό τον ευπρόσδεκτο απ᾿ τον Θεό δημιουργό, στη μοναδική δηλ. ευκαιρία της σωτηριώδους αξιολόγησης και αξιοποίησης του χρόνου.
Η ρευστότητα της παρούσης ζωής αντιμετωπίζεται με τη σταθερότητα της υπέρχρονης και αιώνιας πραγματικότητας, που είναι ο Ι. Χριστός.  Η επιπολαιότητα με τη σοβαρότητα του τρόπου της χριστιανικής ζωής και η ανευθυνότητα με την υπευθυνότητα. Η απιστία με την πιστότητα στην πηγή της ζωής, ενώ η χρονικότητα με την αιωνιότητα. Μόνο ο Ι. Χριστός, «ο ων, ο ην και ο ερχόμενος» αποτελεί την υπέρβαση του χρόνου. Μονο αυτός είναι άναρχος, αιώνιος και αθάνατος Θεός.
Και ο άνθρωπος πλάσθηκε «κατ᾿ εικόνα και καθ᾿ ομοίωσιν» του Θεού για να κερδίσει απ᾿ αὐτή τη ζωή τη χρονική τελειότητα, δηλ. τον αγιασμό και τη θέωση, και να ζήσει την άλλη υπέρχρονη και ατελεύτητη τελειότητα, που είναι η Βασιλεία του Θεού για την οποία δεν υπάρχει τέλος.
Με αυτές τις σκέψεις διαπιστώνουμε την ευεργεσία του Θεού να δώσει λύση στη χρονικότητα του ανθρώπου με την χρονική Γέννηση Του. Να δώσει τη λύτρωση στον άνθρωπο απ᾿ τα δεσμά της αμαρτίας του χρόνου και του χώρου. Να μας δώσει τη δυνατότητα κάθε πίκρα, κάθε αποτυχία, κάθε στεναγμός και θλίψη της παρούσης ζωής, με την επίκληση της βοήθειας του Χριστού, να γίνει ευκαιρία σωτηρίας, ευκαιρία παρουσίας λυτρωτικής του Θεού στη ζωή μας. Μονο έτσι, ερμηνεύουν οι θείοι Πατέρες, εξαγοράζουμε τον παρόντα καιρό, όταν δεχόμαστε τις θλίψεις, όταν τις υπομένουμε και όταν ελπίζουμε στη χάρη και την ευλογία του Θεού στη ζωή μας. Έτσι ταπεινώνεται ο άνθρωπος, αναγεννάται πνευματικά, σώζεται και κερδίζει την αιωνιότητα.
Αυτό πατρικά εύχομαι και φέτος για το 2007, να αξιοποιήσουμε δημιουργικά και διαχρονικά όλους τους κόπους και τις αγωνίες, τις επιτυχίες αλλά και τις δυσκολίες, και να βρισκόμαστε πάντα κοντά στον Ιησού Χριστό και την Εκκλησία Του, που όλα τα αγιάζει, τα ευλογεί και τα μεταμορφώνει από υλικά και φθαρτά σε αιώνια και άφθαρτα αγαθά, «α ητοίμασεν ο Θεός τοις αγαπώσιν Αυτόν».
Καλή χρονιά, ευλογημένη παρά Κυρίου με υγεία και πρόοδο πνευματική.

Ιεράπετρα, 1 Ιανουαρίου 2007

Διάπυρος προς τον Περιτμηθέντα Κύριον Ευχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο Ιεραπύτνης και Σητείας Ευγένιος

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΟΙΣ
ΕΥΓΕΝΙΟΣ
ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ
ΤΩ ΙΕΡΩ ΚΛΗΡΩ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΟΦΡΟΥΡΗΤΩ ΛΑΩ
ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΤΕΧΘΕΝΤΟΣ
ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ.

«…αποθέσθαι υμάς κατά την προτέραν αναστροφήν τον παλαιόν άνθρωπον τον φθειρόμενον κατά τας επιθυμίας της απάτης, ανανεούσθαι δε τω πνεύματι του νοός υμών και ενδύσασθαι τον καινόν άνθρωπον, τον κατά Θεόν κτισθέντα εν δικαιοσύνη και οσιότητι της αληθείας». Να πετάξετε από πάνω σας τον παλιό εαυτό σας, που σας συνδέει με την προηγούμενη ζωή σας και που φθείρεται με τις απατηλές επιθυμίες του. Να ανανεωθείτε σ᾿ όλο το πνευματικό σας βάθος. Να ντυθείτε τον καινούριο άνθρωπο, που ο Θεός κατά το σχέδιό του τον έπλασε για να ζει με δικαιοσύνη και αγιότητα που προέρχονται από την αλήθεια (Εφεσ. 4, 22-24).
Η Γέννηση του Ιησού Χριστού είναι η μητρόπολη των εορτών, η αρχή και η ρίζα Δεσποτικών και Θεομητορικών εορτών, λένε οι άγιοι Πατέρες. Είναι το πιο θείο, άγιο και ωφέλιμο έργο, το πιο αποτελεσματικό και απαραίτητο για την αναγέννηση του ανθρώπου.
Ο άνθρωπος πριν την Γέννηση του Χριστού, είχε φθαρεί από την αμαρτία, την άγνοια και την αποστασία. Μετά τον χωρισμό του από τον Θεό Πατέρα και Δημιουργό είχε οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Είχε την αξία ενός πράγματος -res-, που το θυσίαζαν πολύ εύκολα οι ισχυροί για το δικό τους συμφέρον.
Ο Ιησούς Χριστός με τη γέννησή του λαμβάνει τη μορφή του ανθρώπου και δίδει όχι μόνο αιώνια αξία και ζωη, αλλά και ανανεώνει την εικόνα Του, τον άνθρωπο. Τον αναδημιούργησε από παλαιό και διεφθαρμένο σε καινούριο, άφθαρτο και διαχρονικό.  Η γέννηση του Θεανθρώπου Ι. Χριστού δημιουργεί τον καινούργιο άνθρωπο, όπως τον περιγράφει ο Απ. Παύλος στην προς  Εφεσίους επιστολή του (Εφ. 4, 22,23,24). Τον άνθρωπο, που ζει και υπάρχει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, μέσα στο φως και στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Και αυτό γιατί μόνο η χάρη του Θεού αναγεννά και ανακαινίζει τον άνθρωπο με τα ιερά μυστήρια της Εκκλησίας. Μέσα στην Εκκλησία του Χριστού δεν παλιώνει τίποτα.
Αλλά, πως μπορεί να γίνει κανείς «καινούργιος άνθρωπος» και μάλιστα σε μια εποχή, που ιδιαίτερα οι νέοι τα θέλουν όλα δικά τους, όλα καινούργια, τίποτα παλιό και φθαρμένο; Και όμως μπορεί. Όταν:
Πρώτον. Αγωνιζόμαστε για την αλήθεια. Ζούμε σε μια εποχή που κυβερνά το ψέμα. Ο ένας λέει συνεχώς ψέματα στον άλλο. Λανθασμένα στοιχεία, ανακριβείς πληροφορίες, παραπληροφόρηση και διαστρέβλωση της αλήθειας. Η κοινωνική συμβίωση δυσκολεύεται. Η οικογένεια διαλύεται. Οι ψεύτες έστω και αργά προδίδονται, αποκαλύπτονται. Μονο η αλήθεια, και μάλιστα του Ευαγγελίου, ενώνει τα μέλη μιας κοινωνίας και της οικογένειας. Πολύ δε περισσότερο τα παιδιά της Εκκλησίας (Εφ. 4, 25).
Δεύτερον. Επιζητούμε τη συμφιλίωση και την ειρηνική ζωή. Εύκολα και πολλές φορές μαλώνουν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Εξοργίζονται, φωνάζουν, υβρίζουν, απειλούν, αδικούν, συκοφαντούν και διακόπτουν κάθε σχέση με τον συνάνθρωπό τους. Χανεται η ειρήνη του Χριστού μέσα απ᾿ τις καρδιές μας και κυριαρχεί το μίσος, η κακία, η αμαρτία. Και ο Απ. Παύλος συμβουλεύει πατρικά. Να συμφιλιώνεστε πριν να δύσει ο ήλιος.  Όχι αναβολή.  Όχι την άλλη μέρα η την άλλη εβδομάδα. Τώρα να συμφιλιωθούμε, να αποκαταστήσουμε τις διαταραγμένες σχέσεις. Να απλωθεί στις καρδιές μας η επί γης ειρήνη, που είναι μόνο ο Χριστός. Να ζήσουμε Χριστούγεννα με την ειρήνη του Χριστού στις καρδιές μας, στα σπίτια μας, στην εργασία μας.
Τρίτον. Δεν δίνουμε καμιά αφορμή στον διάβολο. Δυστυχώς μερικοί άνθρωποι έχουν παλιά, κακή συνήθεια να στέλνουν τον άλλο στον διάβολο η συχνά πυκνά να λένε το όνομά του.
Προσοχή! Δεν παίζει κανείς με τον διάβολο, ο οποίος χαίρεται να ακούει το όνομά του για να κάμει τους ανθρώπους παιδιά του. «Ο αντίδικος υμών διάβολος ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» ο αντίπαλός σας ο διάβολος περιφέρεται σαν το λιοντάρι που βρυχάται, ζητώντας κάποιον να καταβροχθίσει, μας παραγγέλνει ο Απόστολος Πετρος (Α´ Πετρ. 5, 8). Ο βαπτισμένος όμως χριστιανός αποβάλλει την «κακή αυτή συνήθεια», γιατί γνωρίζει πόσο την εκμεταλλεύεται ο διάβολος για να βλάψει τούς ανθρώπους και να τούς κάμει να κλάψουν πικρά (Εφ. 27,29). Ο καινούργιος άνθρωπος έχει το όνομα του Θεού στο στόμα του δια παντός.
Και τέταρτον.  Όταν είμαστε τίμιοι και εργατικοί. Η τιμιότητα και η εργατικότητα χαρακτηρίζουν τον αναγεννημένο άνθρωπο, αυτόν που πιστεύει στη γέννηση του Ι. Χριστού. Ο Απ. Παύλος στην ίδια επιστολή λέει, ο άνδρας να αγαπά τη γυναίκα του και όλοι ανεξαιρέτως να αγαπάμε τους άλλους και να τους φροντίζουμε, όπως τον ίδιο τον εαυτό μας. Αγάπα δηλ. τον πλησίον σου ως τον εαυτό σου.
Η κλεψιά, τα παράνομα χρήματα, το άνομο κέρδος, όχι μόνο φθείρουν τον άνθρωπο, αλλά βλάπτουν και τους άλλους. Εκείνος που μεταχειρίζεται τέτοιες μεθόδους ζει σε βάρος των άλλων και κατατρώγει τον κόπο τους. Μονο οι τίμιοι και εργατικοί άνθρωποι είναι αναγεννημένοι με την χάρη του επί γης φανέντος Χριστού. Μονο αυτοί είναι χρήσιμοι, ωφέλιμοι και στους άλλους ανθρώπους, ώριμοι και αφοσιωμένοι στο καθήκον τους.
Με το άγιο Πνεύμα, λέει ένας αναβαθμός -ύμνος της Κυριακής- έρχεται η ένθεη-χαρισματική ζωή σε όλους, όπως είναι η ευδοκία, δηλαδή η εύνοια του Θεού, η σύνεση, η ειρήνη και η ευλογία.
«Αγίω Πνεύματι ενθέωσις τοις πάσιν, ευδοκία, σύνεσις, ειρήνη και η ευλογία. Ισουργόν γαρ τω Πατρί εστι και Λόγω».
Αγαπητοί μου Αδελφοί,
Ο Ι. Χριστός παρατείνεται σε όλες τις γενιές και σε κάθε εποχή έχει τους δικούς Του ανθρώπους, τους κληρονόμους και τα δικά Του παιδιά «ουκέτι ει δούλος, αλλ᾿ υιός· ει δε υιός, και κληρονόμος Θεού δια Χριστού» Συνεπώς, δεν είσαι πια δούλος, αλλά παιδί του Θεού. Και σαν παιδί που είσαι, θα γίνεις κληρονόμος του δια του Χριστού (Γαλ. 4,7).
Οφείλουμε, λοιπόν, στον  Ι. Χριστό, που έγινε άνθρωπος σαν εμάς, εκτός της αμαρτίας, να γίνουμε «καινούριοι άνθρωποι», να μην παλιώσουμε και να μη φθαρούμε ποτέ. Να ξαναγεννηθούμε πνευματικά, ουσιαστικά, αγιαστικά.
Αυτό θα το επιτύχουμε, όπως και παραπάνω είπε ο  Απ. Παύλος, αλλά και όλοι οι άγιοι Πατέρες τονίζουν.
α) Με την συνεχή αγιαστική ανανέωση του εσωτερικού μας κόσμου.
β) Με την ειρήνη και τη δικαιοσύνη που θα ζούμε και θα ανταποδίδομε στους άλλους, και,
γ) Με τη βίωση της αλήθειας της πίστεως και την αγάπη στον Θεό και στους συνανθρώπους μας.
Αυτό εύχομαι πατρικά να ζήσουμε τις άγιες αυτές μέρες και να μείνουμε πιστά και αφοσιωμένα παιδιά του Θεού από τη χάρη και την ευλογία της Θείας Γεννήσεως, που χαρίζει τη σωτηρία σε όλους και την επίγνωση της μόνης αλήθειας κατά το γεγραμμένο «Ο Ι. Χριστός πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν». Ο Ιησούς Χριστός θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να γνωρίσουν σε βάθος την αλήθεια (Τιμ. Α´ 2,4). Γενοιτο.
Αδελφοί, Χριστός Ετέχθη!
Αληθώς  Ετέχθη!
Χριστούγεννα 2006

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο Ιεραπύτνης και Σητείας ΕΥΓΕΝΙΟΣ
Διάπυρος προς τον Ενανθρωπήσαντα Σωτήρα Ευχέτης πάντων υμών.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΄21 ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟ ΚΑΙ Η ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Γράφει ο Αντώνης Πλάκας
Ρεσάλτο-τεύχος 5-Απρίλιος 2006

«Η ιστορία γράφεται απ΄ αυτούς που έχουν την εξουσία και το χρήμα. Ούτε οι σκλάβοι ούτε οι φτωχοί άνθρωποι  έγραψαν ποτέ ιστορία. Αυτά που διαβάζουμε ως ιστορία είναι αυτά που κάποιοι αποφάσισαν ότι έπρεπε να διαβάσουμε». ( Σιμόν Περές).
ΣΕ ΚΑΘΕ εποχή η ιδεολογία των ισχυρών γίνεται το κλειδί για την ερμηνεία της πραγματικότητας. Σήμερα η ιδεολογία της «Νέας Τάξης» καθίσταται και για τη νικημένη «αριστερά» το κλειδί ερμηνείας της πραγματικότητας. Η ιστορία της ανθρωπότητας  περνάει μέσα από τα ιδεολογικά φίλτρα της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας και προσαρμόζεται στην εικόνα που προβάλει και επιβάλει η «νέα εποχή» για τον εαυτό της. Σήμερα αυτοί που έχουν την εξουσία και το χρήμα επιχειρούν να επανα- διατυπώσουν την ιστορία. Είναι αυτοί που αποφασίζουν τι «πρέπει να διαβάζουμε ως ιστορία».
Το χρήμα των πολυεθνικών και η αυτοκρατορική τους εξουσία δεν θέλουν καμιά ταυτότητα συλλογικότητας, καμιά ταυτότητα εθνική ή θρησκευτική, καμιά ταυτότητα ιστορικής μνήμης. Γι αυτό η Νέα Τάξη επιχειρεί να «καταργήσει» την Ιστορία, να αποσπάσει τον άνθρωπο από την ιστορικότητά του. Η Ιστορία είναι επικίνδυνη για την πλανητική εξουσία. Και είναι επικίνδυνη γιατί προϋποθέτει βίωμα και πραγμάτωση της συνοχής του γίγνεσθαι: είναι δηλαδή συλλογική διαδικασία. Αυτός που «έχει μια ιστορία» έχει σχέση με ένα γίγνεσθαι που σημαίνει ότι είναι και ικανός να «δημιουργήσει» ιστορία, δηλαδή να αλλάξει τον κόσμο…
Τη δυνατότητα  του ανθρώπου να γίνει ο συνειδητός παράγοντας της ιστορίας, να συνειδητοποιεί, δηλαδή και να αλλάζει ο ίδιος τον κόσμο, επιδιώκει να καταστρέψει η Νέα Τάξη. Τον ιστορικό μας ιστό θέλει να αποσαθρώσει και την ιστορική μας ταυτότητα να αφανίσει.
Η οπτική του νικητή για τον 20ο  αιώνα
Η ΝΙΚΗΜΕΝΗ «αριστερά» έχει αποδεχτεί την οπτική του νικητή, δηλαδή την εικόνα που προβάλει ο κυρίαρχος μύθος του νεοφιλελευθερισμού για τον εαυτό του. Έτσι έχει μετατραπεί σε σφογγοκωλάριο της Δύσης και του αμερικανισμού. Η νικημένη «αριστερά»  δεν έχει εγκαταλείψει απλώς ό,τι το ζωντανότερο είχε η σοσιαλιστική μαρξιστική παράδοση, δηλαδή την ανελέητη απομυθοποίηση του καπιταλισμού και των νεοφιλελεύθερων ιδεολογημάτων, αλλά έχει γίνει και η ίδια δυναμικός συντελεστής παραγωγής και αναπαραγωγής των μύθων και ιδεολογημάτων της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
ΣΗΜΕΡΑ οι όψιμοι αυτοί «αριστεροί» σφογγοκωλάριοι  του πλανητικού ιμπεριαλισμού επιχειρούν να «ξαναδιατυπώσουν» τα γεγονότα που σημάδεψαν τον 20ο  αιώνα και να τα προσαρμόσουν στην ιδεολογική εικόνα που προβάλει και επιβάλει η πλανητική εξουσία για τον εαυτό της. Επιχειρούν δηλαδή να «γράψουν» την ιστορία του 20ου  αιώνα σύμφωνα με τις ιδεολογικές απαιτήσεις και ανάγκες της καλπάζουσας νεοφιλελεύθερης παγκόσμιας ομοιομορφίας και Τάξης…
ΕΤΣΙ στην ιστορική αποτίμηση του 20ου  αιώνα υποβαθμίζουν δραματικά τη φρίκη του καπιταλιστικού κόσμου και εξίσου δραματικά διογκώνουν τα «ελαττώματα» των επαναστάσεων κατά του κόσμου αυτού. Οι δύο παγκόσμιες ανθρωποσφαγές και τα άπειρα εγκλήματα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας «ξεχνιούνται» ή περιτυλίγονται από μια γλυκερή ηθικολογία που αποκρύπτει το βάθος και την ουσία των πραγμάτων που οδηγεί  στη γενική καταδίκη και απόρριψη του καπιταλιστικού συστήματος.
ΑΝΤΙΘΕΤΑ η ιστορική αποτίμηση του αιώνα, με την ίδια αφοριστική ηθικολογία, κηδεύει τα επαναστατικά γεγονότα και την κοσμογονία των ανατρεπτικών ιδεών του 20ου  αιώνα με τη μέθοδο της απομόνωσης και διόγκωσης κάποιων εξωτερικών και τυπικών «ελαττωμάτων».
Η ΡΩΣΙΚΗ Επανάσταση το 1917, η κορυφαία επαναστατική τομή του 20ου  αιώνα γίνεται «πραξικόπημα» των Μπολσεβίκων.
ΒΛΕΠΟΥΜΕ, λοιπόν, σήμερα τις γραφίδες της νικημένης «αριστεράς» να δολοφονούν την ιστορία του 20ού αιώνα. Να αφαιρούν από τα πράγματα, τα γεγονότα και τις ιστορικές κινήσεις του 20ου  αιώνα τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και ταξικά τους διακριτικά. Να σχηματοποιούν τον 20ο  αιώνα σε υπεριστορικές αφαιρέσεις και να τα ταριχεύουν.
Ωστόσο το τραγικό μεγαλείο του 20ού αιώνα δεν μπορούν να το αφανίσουν. Ακριβώς γιατί αυτό βρίσκεται στην αντίσταση απέναντι στον καπιταλιστικό εφιάλτη. Αυτή η αντίσταση έγραψε τις πιο ωραίες σελίδες αυτού του αιώνα και έδωσε τα μεγάλα δημιουργήματα του πνεύματος. Αυτή η αντίσταση πυροδότησε το συναίσθημα, τις επιστήμες και τις τέχνες. Σε αυτή την επαναστατική αντίσταση καταγράφεται η ποίηση  του 20ου  αιώνα και η ελπίδα  της ανθρωπότητας…

To 1821
Έχει ειπωθεί ότι «το σπουδαιότερο γεγονός στην Ιστορία της Γαλλίας ήταν η άλωση της Βαστίλλης». Θα μπορούσαμε να συμπληρώσουμε ότι η Γαλλική Επανάσταση ήταν ιστορική τομή. Ωστόσο το πιο συγκλονιστικό γεγονός στην Ιστορία του ανθρώπου είναι το ΄21! « Ποτέ τόσο  πολύ λίγοι δεν κάμανε για τόσο πολλούς τόσα πολλά» όσα οι Έλληνες.
Βεβαίως το ΄21 το διδαχτήκαμε σύμφωνα με τις αφηγήσεις των νικητών, της εξουσίας και του χρήματος. Μας εδόθη το ανεστραμμένο είδωλό του. Για να γνωρίσει κανείς το αληθινό Εικοσιένα, όπως μας λέει ο Δημήτρης Φωτιάδης, «πρέπει να σκύψει πάνω σε άλλα κείμενα, σ΄ εκείνα που προετοίμασαν το σηκωμό, σ΄ αυτά που γράφτηκαν όσο βρόνταγε το καριοφίλι κι΄ άστραφτε το γιαταγάνι και στα απομνημονεύματα των αγωνιστών –του Μακρυγιάννη, του Κασομούλη, του Κολοκοτρώνη, του Φωτάκου, του Σπυρομίλιου, του Περραιβού, του Σπηλιάδη και άλλων. Δύο ήταν τα Εικοσιένα : Το ένα του λαού και των πιο προοδευτικών ανθρώπων εκείνου του καιρού, το άλλο των κοτζαμπάσηδων και των πολιτικάντηδων…».
Ωστόσο η «ουσία» και η «ψυχή» του ’21, που είναι το αίσθημα της  Ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας όχι μόνο δεν έχουν ατροφήσει, αλλά είναι βαθιά χαραγμένα στην ελληνική λαϊκή συνείδηση. Το ΄21 παραμένει και σήμερα η φλόγα που ανάβει στις καρδιές των υποδουλωμένων λαών γενναία αισθήματα ελπίδας και ηρωισμού. Μια φλόγα που πυροδοτεί και σήμερα τον ελληνικό λαό να βγει από τη νάρκη του και να τινάξει από πάνω του όλους αυτούς που εμπορεύονται την τύχη του και τη ζωή του.
Αυτές τις φλογερές μνήμες τρέμουν σήμερα αυτοί που θέλουν τους λαούς ναρκωμένους και υπόδουλους. Γι αυτό θέλουν να  αποδομήσουν  το «θρύλο» και τα σύμβολα της Επανάστασης του ΄21. Εξατμίζουν τους χυμούς της, εξανεμίζουν το «πάθος και το λογικό» της, αδειάζουν το περιεχόμενό της, καταλύουν την ιστορική «ψυχή»της: καταλύουν κάθε διαλεκτική, κάθε αναδρομή βάθους πέρα από τη «γεωγραφία του χρόνου». Τη μετατρέπουν σε ένα ξενέρωτο παραμύθι θεμελιωμένο πάνω στα άκαμπτα και ακίνητα ιδεολογήματα της «Νέας Εποχής». Κάποιοι «νέοι ιστορικοί» δεν αρκούνται μόνο στην «απομυθοποίησή» της αλλά προχωρούν ακόμα παραπέρα: χαρακτηρίζουν τους επαναστάτες και τρομοκράτες. Χρησιμοποιούν δηλαδή το πλαίσιο των «κριτηρίων» του αυτοκρατορικού λόγου…
Οι ραγιάδες της Νέας Τάξης προπαγανδίζουν το ραγιαδισμό. Γιατί είναι ραγιαδισμός όταν όχι μόνο επικαλύπτεις, αλλά επιχειρείς και  να διαγράψεις από τη λαϊκή συνείδηση αυτό που χάραξε η επανάσταση του ΄21: Ότι η ελευθερία δεν δωρίζεται, αλλά κατακτάται με αγώνες και αίμα.
«Ελευθερία ή θάνατος». Αυτό είναι το μήνυμα του ΄21, που βελονιάζει και πυροδοτεί και σήμερα τη λαϊκή «ψυχή». Μήνυμα επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε και αποτυπωμένο βαθιά στη συνείδηση του Έλληνα. Τη λευτεριά τους οι αγωνιστές του ΄21 έπρεπε μονάχοι τους να την κερδίσουν. Και την κέρδισαν. Έχυσαν ποτάμια αίμα. Γυμνοί, πεινασμένοι, προδομένοι τόσες φορές από τους κοτζαμπάσηδες και τους πολιτικάντηδες,  υπέμειναν τα πάντα, έχοντας πάρει την υπέρτατη απόφαση: λευτεριά ή θάνατος. Και αυτή η απόφαση πουθενά αλλού δεν βρήκε τόσο υψηλή και ηρωική έκφραση, όσο στην έξοδο του Μεσολογγίου και στο χορό του Ζαλόγγου.
Η Νέα Τάξη θέλει να σβήσει τέτοια έπη από τη λαϊκή συνείδηση.
Εμείς λέμε: Εμπρός για  Νέα Μεσολόγγια!

ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ κ. κ. ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ

Αξιότιμοι κύριοιΕκπαιδευτικοί,

 Αγαπητά μας παιδιά!

 Από την περίοδο της Τουρκοκρατίας ανεπίσημα και από το 1843 επίσημα με απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Αθηνών καθιερώθηκε η εορτή των ΤριώνΙεραρχών ως εορτή των Ελληνικών Γραμμάτων και της Παιδείας του Γένους μας.

 Ο άγιος Βασίλειος ο Μέγας, ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση της ελληνοχριστιανικής παιδείας και του πολιτισμού και αναδείχθηκαν Οικουμενικοί Δασκαλοι με την ανοιχτή και ξεκάθαρη σκέψη τους, το έμπρακτο ενδιαφέρον τους για τον άνθρωπο και την ευαίσθητη αντιμετώπιση κάθε προβλήματός του. Έβλεπαν τον άλλο άνθρωπο ως «εικόνα του Θεού», γ’αυτό και κατάφεραν να αναμορφώσουν την κοινωνία και να βοηθήσουν τον άνθρωπο, από όποια θέση και αν τάχθηκαν να υπηρετήσουν.Όλη τους η ζωή ήταν ένας συνεχής αγώνας υπέρ των πτωχών, των αδυνάτων, των ορφανών, των ασθενών και των αδικουμένων.

 Ανατράφηκαν χριστιανικά, σπούδασαν τα ελληνικά γράμματα και αφομοίωσαν δημιουργικά τούς πνευματικούς θησαυρούς της αρχαιότητας. Χάρη στην ευρυμάθεια και τη διορατικότητά τους, αντιλήφθηκαν και αναγνώρισαν την τεράστια σημασία και την πνευματική δύναμη της ελληνικής παιδείας και έδωσαν σε αυτήν την αρμόζουσα θέση σε όλο το εκπαιδευτικό σύστημα των Βυζαντινών καθώς και στο σύστημα αγωγής των νέων χριστιανών. Οι ιδέες τους παραμένουν διαχρονικές και συνήθως ζητούμενα της εποχής μας. Είναι αυτοί που πρώτοι αναφέρθηκαν στον τρόπο συμπεριφοράς των μαθητών μέσα και έξω από την τάξη, στους τρόπους και μεθόδους διδασκαλίας των μαθημάτων, στα παιδαγωγικά κίνητρα στούς μαθητές, τους δασκάλους και τα διδακτήρια. Οι Τρεις Ιεράρχες στηρίχθηκαν στον χριστιανικό ανθρωπισμό και αγάπησαν ό,τι ωραίο και αληθινό υπάρχει στον άνθρωπο, για να κινείται με τον αδιάκοπο αγώνα του προς τον Θεό και τον συνάνθρωπό του, προς τις ακατάλυτες αξίες της ζωής και τον αληθινό πολιτισμό της ψυχής.

 Ο Μέγας Βασίλειος άντλησε από την αρχαία σοφία άπειρα παραδείγματα, χρήσιμα για την αγωγή των παιδιών και κατέθεσε καινοτόμες προτάσεις για τον τόπο που πρέπει να κτισθούν τα σχολεία, για τον τρόπο λειτουργίας τους και το περιοχόμενο διδασκαλίας, ώστε οι νέοι να αντλούν τη μεγαλύτερη δυνατή ωφέλεια.

 ΟΙερός Χρυσόστομος τόνισε ότι ενώ όλοι οι γονείς αποστέλλουν τα παιδιά τους να μάθουν ανάγνωση και μουσική, κανείς δεν ενδιαφέρεται πώς θα μορφωθεί η ψυχή τους, για τη μάθηση που τρέφει την ψυχή και το πνεύμα, γιατί η σωστή Παιδεία διαπλάθει το ήθος, τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του ανθρώπου.

 Γι’αυτό και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος σημειώνει·«φρόντισε να παραδώσεις τον εαυτό σου στον Θεό και αυτό πρέπει να το θεωρείς ως τη μοναδική παιδεία, και για τούς ανθρώπους πρώτο και μέγιστο καλό».

Πρέπει λοιπόν να θυμόμαστε τους πνευματικούς μας αυτούς Πατέρες, για να παίρνουμε μαθήματα από την αρετή τους και να προσπαθούμε να τους μιμηθούμε. Να πλησιάσουμε τη θεία και την ανθρώπινη σοφία τους με πνεύμα μαθητείας και με ειλικρινή διάθεση να αφουκρασθούμε και να εφαρμόσουμε τα θεία λόγια τους.

 Ας κρατήσουμε ως πολύτιμο φυλακτό τα διδάγματα των Τριών μεγάλων Πατέρων και αγωνιστών του πνεύματος, που έθεσαν τις βάσεις για την Παιδεία μας και τον σωστό προσανατολισμό στη ζωή μας.

 Ιεράπετρα, 30Ιανουαρίου 2007

Με πατρικές ευχές και αγάπη
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο Ιεραπύτνης και Σητείας ΕΥΓΕΝΙΟΣ